|
|
|
Łapią zbyt wiele srok za ogon |
Dodano: niedziela, 18 stycznia 2009 - 14:44
|
 |
Życie dostarcza nam uzasadnionych przykładów i tak: Chirurg choćby pracował kilkanaście godzin dziennie, nie zacznie operować następnego pacjenta, dopóki nie zakończy poprzedniej operacji. Mechanik samochodowy może remontować dwa czy nawet trzy auta jednocześnie, ale nie kilkanaście. Tak jest we wszystkich profesjach, ale nie w polskich sądach.
Polski sędzia prowadzi jednocześnie nie kilka, kilkanaście czy kilkadziesiąt, ale nawet 200 spraw. Gdy sprawę zacznie np. na jesieni, to następną rozprawę praktycznie wyznaczy dopiero późną zimą, jak dobrze pójdzie - kolejną może przed wakacjami, a następną już w kolejnym roku. Dlatego, że nie ma wcześniejszych terminów, gdyż zajęte są innymi sprawami. Statystyka jest nieubłagana (na przykładzie sędziego okręgowego, cywilisty): przeciętnie taki sędzia ma 8 sesji w miesiącu po 8 rozpraw (od 30 minut do godziny), a więc na jego wokandę mogą trafić w danym miesiącu 64 sprawy. Mając ich (jednocześnie) ok. 200 potrzebuje trzech miesięcy (nie licząc zwolnień, wakacji), aby każdej zapewnić kolejny termin.
Nic dziwnego, że na następną (półgodzinną, ewentualnie godzinną) rozprawę trzeba czekać kilka miesięcy. Wracając do sprawy po tak długim czasie sędzia musi oczywiście na nową się z nią zapoznawać, czytać akta, analizować stan prawny. Czy trzeba wyjaśniać jak bardzo marnotrawi się czas sędziego?
Gdy pewien adwokat opowiadał niedawno, narzekając na ślamazarność polskich procesów, że w Anglii sędzia nie zaczyna kolejnej sprawy, gdy nie zakończy poprzedniej, a nawet poważny proces trwa kilka dni, jego słuchacze wzruszyli tylko ramionami — tu jest Polska, a nie Anglia.
Tak jednak być nie musi. W jednym z sądów adwokat informował przez telefon klienta, że jego sprawa już się zakończyła. Z trudem wyjaśniał to swemu klientowi, który nie mógł uwierzyć, że sprawa, która wedle wszelkich znaków na niebie i ziemi, miała trwać co najmniej rok, zakończyła się w tydzień. Choć nie najprostsza, gdyż dotyczyła rozliczenia budowy - było po kilku świadków z każdej strony. Sędzia, mimo że młoda, poradziła z tym sobie bardzo sprawnie. Wyznaczyła na rozprawę całą środę i piątek - jednego dnia wezwała sześciu świadków powoda, drugiego - sześciu pozwanego (po 45 minut na każdego) — i sprawę zakończyła.
Ciekawe gdzie się tego nauczyła? Myślimy, że podyktował jej to jedynie zdrowy rozsądek, który jak widać nie jest mocną stroną innych sędziów, a wielka to szkoda.
Piszemy o tym z nadzieją, że my jako obywatele będziemy mogli funkcjonować w stabilnym i przewidywalnym środowisku instytucjonalnym obejmującym niezależny oraz sprawny wymiar sprawiedliwości, który w Polsce pozostawia ciągle wiele do życzenia.
Zespół ds. Przestrzegania Prawa i Praworządności
|
|
|
|
|
Strona do wydruku